Βόλεϊ: Επτά χρόνια χωρίς τον Νίκο Σαμαρά

Βόλεϊ: Επτά χρόνια χωρίς τον Νίκο Σαμαρά

Βόλεϊ: Επτά χρόνια χωρίς τον Νίκο Σαμαρά

Μία εποχή όχι και τόσο μακρινή η εθνική ομάδα βόλεϊ γέμιζε το ΣΕΦ. Ήταν το 1994, όταν στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος αντιμετώπιζε τη Ρωσία με φόντο την πρόκριση στους «8» της διοργάνωσης.

Στο τάι μπρέικ του αγώνα με το σκορ στο 14-13 η μπάλα βρίσκεται στα χέρια του Νίκου Σαμαρά. Μόνο εκείνος, μόνο ο «αετός» του ελληνικού βόλεϊ μπορούσε να πάρει τη μπάλα που ζύγισε 100 κιλά και να την κάνει ό, τι ήθελε. Ο Έλληνας αθλητής με άσο κάνει το 15-13 και δίνει τη νίκη στην Εθνική μας και την πρόκριση στα προημιτελικά. Ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα μία από τις σημαντικότερες στιγμές του γαλανόλευκου συγκροτήματος.

Το… πεπρωμένο του Σαμαρά τον συνάντησε σε ένα περίπτερο. Το 1985 απέναντι από ένα δημοτικό σχολείο στην Ορεστιάδα ο προπονητής Γιώργος Καμπερίδης εντόπισε τον Νίκο και τον παρότρυνε να παίξει βόλεϊ. Μάλιστα, χρειάστηκε η επιμονή της γιαγιάς του, προκειμένου να συνεχίσει.

Ξεκίνησε να παίζει στην ανδρική ομάδα της Ορεστιάδας από το 1988, σε ηλικία 18 ετών τη χρονιά που κατέκτησε το πρωτάθλημα εφήβων με την ομάδα του Έβρου. Με την ακριτική ομάδα συνδέθηκε για 10 χρόνια και έζησε μεγάλες στιγμές, διεκδικώντας τίτλους. Παίκτης με τεράστια αθλητικά προσόντα και «φονικό» σερβίς έφτασε με την Ορεστιάδα στον τελικό του Κυπέλλου το 1993.

Η Ορεστιάδα κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα τρεις σερί φορές το 1994, το 1995 και το 1996, ενώ τα επόμενα δύο χρόνια έφτασε μέχρι τους τελικούς. Το 1997 κι ενώ είχε αποκλείσει τον Ολυμπιακό, έχασε τον τίτλο από τον Άρη, ενώ την επόμενη χρονιά, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας, ούσα πρώτη στην κανονική περίοδο, έχασε τον πέμπτο και καθοριστικό ματς στην Ορεστιάδα από τον Ολυμπιακό.

Με την ακριτική ομάδα αγωνίστηκε ακόμη τρεις φορές στο Final Four του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών (1994, 1995, 1996), φτάνοντας μέχρι τον τελικό, όπου έχασε τον τίτλο από την Πάρμα.

Το 1998 μετά την απώλεια του τίτλου από τον Ολυμπιακό έπεσαν και οι τίτλοι τέλους στην σχέση του Σαμαρά με την Ορεστιάδα. Παρά το γεγονός ότι για χρόνια ολόκληρα Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός του έστρωσαν… κόκκινο χαλί, ο Νίκος συμφώνησε με τον Ηρακλή, με τον οποίο κατέκτησε το Kύπελλο το 2000, τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του στην Πάτρα.

Ακολούθησε ο Παναθηναϊκός, ενώ αγωνίστηκε και στο εξωτερικό με τη φανέλα της ιταλικής Φαλκονάρα, της Σεβίλλης, της Φενέρμπαχτσε και της ελβετικής Σενουά. Έπαιξε ακόμη σε ΑΕΚ, Εθνικό Αλεξανδρούπολης και Μίλωνα.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε στη Λήμνο, όπου είχε ιδρύσει μάλιστα και τον δικό του σύλλογο, με στόχο να μεταδώσει την αγάπη του για βόλεϊ στα νέα παιδιά.

Οι δύο τελευταίοι επίσημοι αγώνες που έλαβε μέρος ήταν για το Κύπελλο με την ομάδα της Λήμνου, η οποία μάλιστα κατάφερε να πάρει την άνοδο για την Α2 μετά τον θάνατό του.

Αγωνίστηκε 160 φορές με την Εθνική Εφήβων και 263 με την Εθνική Ανδρών, με τις οποίες έπαιξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (1989 και 1994 αντίστοιχα), τερματίζοντας σε αμφότερες τις διοργανώσεις στην 6η θέση.

Στην εθνική ομάδα των ανδρών ήταν αναντικατάστατο στέλεχος και αρχηγός της, ενώ, αν και αγωνιζόταν κυρίως ως διαγώνιος, καθιερώθηκε ως ακραίος όταν ο Χιλμπέρτο Χερέρα που είχε αναλάβει ομοσπονδιακός τεχνικός στην εθνική ομάδα, διέκρινε τη δυνατότητά του και στην υποδοχή, εκτός από τις επιθέσεις.

Στις 4 Ιανουαρίου του 2013 κατέρρευσε ξαφνικά έπειτα από αδιαθεσία που ένιωσε ενώ βρισκόταν σε σπίτι φίλων του στην Αθήνα. Διακομίστηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ο Νίκος Σαμαράς έφυγε από τη ζωή από ανεύρυσμα εγκεφάλου.

Μετά τον θάνατό του, η σωρός του μεταφέρθηκε με C-130 στη Λήμνο, όπου και κηδεύτηκε. Προς τιμήν του η Ορεστιάδα απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 9, ενώ και το κλειστό της ακριτικής πόλης φέρει πλέον το όνομά του, όπως και το κλειστό γυμναστήριο της Λήμνου. Το τουρνουά βόλεϊ του Ο.Φ. Γέρακα, το οποίο διεξαγόταν κατά τις μέρες του θανάτου του, πήρε το όνομά του, όπως και η διοργάνωση του League Cup.